Są słowa lekkie jak puch, które uskrzydlają i słowa kamienie, które ściągają w dół. Zachowania i słowa rodziców wypowiadane każdego dnia do dziecka, kształtują i wzmacniają jego rozwój albo podcinają mu skrzydła.
Maria Langer-Fyda
Znalezione w butelce, Anno Domini 2020 „Piszę do ciebie ten list, by choć na chwilę dać sobie przestrzeń, której tak często mi brakowało. Zapomniałem, czym jest beztroski śmiech, moje mięśnie nie wiedzą co to luz, czuję oczy, ściągniętą twarz, zaciśnięte pięści. Odbieram sygnały od innych, niczym sejsmograf. Ludzie często mnie męczą, tak jakbym nosił ich na plecach. W moim plecaku nie znajdziesz kompasu, mapy ani latarki, nie ma tam już miejsca.
Wszystko zajęły kamienie:
- poczucie winy
- poczucie wstydu
- bezradność
- złość
- smutek
- samotność
- zmęczenie
- obojętność… byle przetrwać.
Nowat nie wiem, kiedy to się stało. Kiedy przestałem być PODMIOTEM, a stałem się PRZEDMIOTEM.
Nie, nie było aż tak źle, nie miałem podbitych oczu ani zakrwawionej twarzy, było niewidoczna, bo krwawiło moje serce. Bolało. Wstydziłem się. Gubiłem się. Byłem jak Stańczyk z obrazu Matejki. Oczy utkwione w dal, postać pochylona, jedna noga wyciągnięta do przodu, jakby przygotowana do ucieczki, jakby chciała pokazać, że ciągle jest przygotowana do… Do czego?
No właśnie, do grania. Byłem mistrzem gier.
- Gra w postać
- „Powiedz mu tacie, że…”
- „Odpowiedz jej, która cię urodziła, że…”
- Gra w kubeł na śmieci
- „Mama jest bardzo zmęczona/rozdrażniona/zdenerwowana/… dowolne podstawki… masz już… do telefonu/porozmawiaj z nią…”
I co mam zrobić z tym morzem emocji? Emocji dorosłych, które przelewają się przeze mnie i zostają na zawsze?
Inne gry emocjonalne:
- Gra w wykładowcę
- „Wyjaśnij twojej matce, że…”, „przemów mu do rozumu”, „ciebie posłucha”.
- Gra w mamusię
- „Jak możesz mnie tak zostawić samą/nie widzisz, że cierpię, że nie dajesz sobie rady?”, „Nikt nie zdaje sobie sprawy jak mi jest ciężko”, „niewdzięczne dziecko”.
- Gra w dzielnego, ołowianego żołnierzyka
- „Ty jesteś taki dzielny, wytrzymasz to prawda?”.
- Gra w knebel
- „Tylko nie mów nikomu”.
- Gra w konserwę
- „Swoje problemy rozwiąż w swoim sosie”.
- Gra w iluzjonistę
- „Tak ci się tylko wydawało”.
- Gra w makijaż
- „Na zewnątrz wszystko OK”, „nikt nie wskazywało, że za tymi drzwiami rozgrywa się dramat”.
- Gra w szpiega
- „Zobacz jak inni… żyją/są szczęśliwi/potrafią się ustawić…”.
Piszę to, byś jako rodzic zrozumiał, że masz wybór. Możesz nauczyć mnie kochać… siebie, innych, cieszyć się tym, co mam, realizować marzenia lub… Pewnie się goją, boję się może jeszcze porwę? Tato, Mamo mogą być wspaniałe wspomnienia lub blizny.
Wierzę, że możesz jeszcze wiele zrobić.
Artykuł ukazał się w Niebieska Linia. 1507-2916. 2020, nr 6, s. 11-13. 2020. autor Maria Langer-Fyda